Mijn leven is weer normaal – wat een geluk!
Zoveel had ik al opgegeven… Ik kon tenslotte al bijna niets meer doen met mijn vingers. De hele tijd stijfheid, vooral in de ochtend. Voor het zetten van koffie was een aantal minuten strekken en buigen nodig. Anders kon ik mijn vingers niet om de beker krijgen. Ik voelde me als een oude vrouw, maar ik was pas 58 jaar oud.
En dan heb ik het nog niet over de permanente pijn. Op mijn werk was dat ook lastig. Altijd proberen te doen wat het beste werkte en met zo min mogelijk pijn voor min vingers. Typen op het toetsenbord – oh jee. Ik had ook mijn hobby’s geleidelijk aan al opgegeven. Ik vond vooral de pottenbakkerslessen altijd erg leuk. Dat miste ik zeer, vooral het gezelschap daar.
Ik hoorde toevallig over MBST-Therapie, een patiënt op het werk vertelde me erover. Natuurlijk heb ik even nagedacht over de kosten, maar wie wil er nou de hele tijd pijn hebben? Ik werd behandeld in een gespecialiseerd (fysio)centrum voor artrosebehandeling. Zeven sessies van een uur per dag. Het begon te tintelen tijdens de derde behandeling. Toen dacht ik voor het eerst dat het zou kunnen helpen.
Na de zevende sessie was ik bijna pijnvrij en de weken daarna werd het steeds beter. En tot nu toe is de pijn niet teruggekomen. Er is nog een lichte stijfheid in de vingers, maar met speciale oefeningen heb ik het nu onder controle. Het belangrijkste is dat de pijn weg is, wat het trainen veel gemakkelijker maakt. Bovendien kan ik weer doen wat ik leuk vind, zoals pottenbakken, zonder me geforceerd te hoeven concentreren op het vermijden van de meest pijnlijke bewegingen. Mijn leven is weer normaal – wat een geluk!